Kolegiata łaska stanowiła przedmiot
szczególniejszej szczodrobliwości prymasa, w którego testamencie
wielokrotnie występują zapisy na rzecz jej wyposażenia w paramenty i
kosztowności. Jedyna wśród nich wzmianka odnosząca się do ksiąg,
pochodząca z roku 1523, brzmi: Ecclesie in Lassko libros in pergameno
scriptos et notatos ecclesiasticos, scilicet graduale, antifonarium,
psalterium etc. magno precio comparatos, qui circiter florenos tricentos
constant dono. Et pro supplemento fundacionis habendi essent florenos
mille ad emendum censum.
Do dziś zachowały się wszystkie trzy wymienione przez Łaskiego księgi – antyfonarz w kościele w Łasku oraz graduał i psałterz w łódzkim Archiwum Państwowym. Z ksiąg tych niestety w ciągu stuleci wycięto część najcenniejszych kart. Siedem kart miało trafić w roku 1914 do zbiorów Biblioteki Ordynacji Krasińskich w Warszawie, której zbiory doszczętnie spłonęły w czasie wojny. 28 kart łaskiego Antifonarium de Sanctis w r. 1919 ofiarowano Muzeum Narodowemu w Warszawie, gdzie znajdują się do dziś w Gabinecie Grafiki i Rysunku Nowożytnego Europejskiego. Pismo oraz zdobienia (floratury i inicjały) są identyczne jak w zespołach łódzkim i łaskim. Ponadto na dwóch kartach znajduje się herb Łaskich Korab. Pozwala to na jednoznaczną identyfikację tychże luźnych kart. Osiem kart łaskiego graduału de Tempore znajduje się w Bibliotece im. Lenina w Moskwie, gdzie zidentyfikował je Jerzy Pietrusiński [J. Pietrusiński, Graduał prymasa Łaskiego w Bibliotece im. Lenina w Moskwie [w:] Renesans. Sztuka i ideologia, Warszawa 1976, s. 521-522].
